Bir şehrin zenginliği bazen büyük fabrikalarında, bazen ticaret merkezlerinde, bazen de yüzyıllardır ayakta duran bir taş yapının sessizliğinde saklıdır.

Erzurum bu bakımdan kendine has bir şehirdir. Her ilçesinin ayrı bir hikâyesi, ayrı bir coğrafyası ve kendine özgü üretim kültürü vardır.

Fakat bir şehrin sahip olduğu değerlerle bu değerlerden elde ettiği ekonomik kazanç her zaman aynı büyüklükte olmaz.

Turizm ekonomisinin en önemli meselelerinden biri burada karşımıza çıkar.

Bir ziyaretçi tarihi bir yapıyı görür, birkaç fotoğraf çeker ve ayrılır. Şehrin tanınırlığına katkıda bulunmuştur. Peki, o ziyaretin mahalledeki esnafa, ilçedeki üreticiye, iş arayan gence katkısı ne olmuştur?

Asıl mesele budur.

Yerel kalkınma, büyük bütçeli tanıtım kampanyalarının ötesinde günlük hayatın içine yerleşebildiğinde anlam kazanır. Küçük bir lokanta, yöresel ürün satan bir işletme veya yerel rehber, turizm ekonomisinin gerçek aktörleridir.

Bununla beraber her kültürel değeri ticari faaliyetin konusu haline getirmek de doğru değildir. Koruma sorumluluğu ekonomik hesapların önünde tutulmalıdır.

Erzurum'un ihtiyacı, kendi değerlerini tanıyan ve onları doğru biçimde değerlendiren uzun vadeli bir anlayıştır.

Bu anlayışın merkezinde insan bulunmalıdır.

Çünkü bir şehrin kalkınması, yalnız binaların yenilenmesiyle veya ziyaretçi sayısının artmasıyla ölçülemez.

Kalkınma, o şehirde yaşayan insanların geleceğe daha güvenle bakabilmesidir.