Devlet idaresinde güven, büyük sözlerle kurulmaz. Yerine getirilen sorumluluklarla güçlenir.
Millet, ortak ihtiyaçlarının karşılanması için kamuya kaynak emanet eder. Bu emanetin her kuruşunda çalışan insanın alın teri, üreticinin gayreti, esnafın kazancı vardır.
Dolayısıyla kamu harcamasının hesabını vermek, mali bir yükümlülüğün ötesinde ahlaki bir sorumluluktur.
Bir kurumun faaliyetini anlatması önemlidir. Fakat o faaliyetin insan hayatında hangi iyileşmeyi meydana getirdiğini ortaya koyması daha da kıymetlidir.
Kâğıt üzerinde tamamlanan işler, gerçek hayatta beklenen faydayı sağlamamış olabilir.
Bunu öğrenmekten çekinmemeliyiz.
Çünkü eksikliği görmek, daha doğru bir uygulamanın başlangıcıdır.
Kamu yönetiminde başarıyı abartmak da küçümsemek de doğru değildir. Yapılan işi gerçek ölçüsüyle değerlendirmek gerekir.
İyi yönetim, sağlam muhasebe ve güçlü muhakeme ister.
Kaynağın nereden geldiğini bilmek kadar nereye gittiğini ve neye dönüştüğünü de bilmeliyiz.
Emanetin hakkı, işte böyle verilir.