Bir esere bakarken onun fiyatını görürüz. Fakat o eserin arkasındaki sabrı, tecrübeyi ve yılların biriktirdiği mahareti her zaman göremeyiz.
Oltu taşını işleyen ustanın elinde bir zanaatın tarihi vardır.
Bir taşın şekillenmesi, insanın emekle kurduğu ilişkinin de hikâyesidir.
Bizim medeniyetimizde ustalık, ehliyetle birlikte ahlakı da ifade eder. Çırak, ustasından mesleği öğrenirken sabrı, dürüstlüğü ve işine saygıyı da öğrenir.
Ne var ki zaman değişiyor.
Pazar büyüyor. Satış yöntemleri farklılaşıyor. Taklit ürünler, geleneksel üretimin itibarını tehdit edebiliyor.
Böyle bir dünyada ustanın emeğini korumak, kültürümüzü korumanın da gereğidir.
Oltu’nun geleceğini düşünürken gençlerimizin bu zanaatı neden tercih edeceğini de düşünmeliyiz.
Bir mesleğin yaşaması için o mesleği icra eden insanın geçinebilmesi gerekir.
Kültürel miras, müzelerde muhafaza edilen hatıralardan ibaret değildir.
Yaşayan ustanın elindedir.
O el üretmeye devam ettikçe medeniyetin hafızası da yaşamaya devam edecektir.